เคยมั๊ยที่คนเราจะคิดว่าการบอกให้คนอื่นทำอะไรให้เรามันเป็นเรื่องยาก และเคยมั๊ยที่ตั้งใจจะทำอะไรแล้วสุดท้ายไม่ได้ทำ เพราะจริงๆแล้วการบอกให้ตัวทำอะไรในสิ่งที่ควรทำนั้นแหละยากที่สุด เพราะเราไม่สามารถทำในสิ่งที่ไม่อยากทำแต่ต้องทำได้ถ้าเราไม่ได้ฝึกการบังคับตัวเอง คนเรามักทำตามอย่างที่ตนเองอยากทำทั้งนั้น เมื่อไม่ได้อย่างใจก็โทษตนอื่นว่าทำไมไม่ทำอย่างนั้นทำไมไม่ทำอย่างนี้ จนเราลืมมองไปว่าตัวเองนี่แหละเป็นตัวปัญหา ถ้าเราเองยังไม่สามารถบังคับใจตัวเองได้ก็ไม่สามารถบังคับใครได้ ฉนั้นการสั่งตัวเองให้เป็นนั้นเป็นเรื่องที่ควรต้องทำอย่างที่สุด ไม่อย่างนั้นเราอาจจะทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรโดยที่เราไม่รู้ตัวก็ได้เพราะเรา บังคับใจตัวเองไม่ได้นั้นเอง

     งานบายเนียร์ปีนี้มีอุปสรรคมากมาย ยิ่งเจองานกีฬามหาวิทยาลัยเข้าไป ก็เข้าใจว่าไม่มีเวลาเตรียมกัน แต่ด้วยความที่ตัวเองปี4 แล้วก็คิดอยู่ตลอดว่างานบายเนียร์จะเป็นยังไง เพราะมันเป็นปีของเราเอง ตอนแรกที่น้องบอกว่า ได้ร้านแล้วเป็นร้านอาหารร้านนึงแถวโชคชัยสี่ เราเองก็งงว่าทำไมไปจัดซะไกลขนาดนั้น ด้วยความที่บ้านตัวเองอยู่ลาดพร้าวก็คิดว่าไม่มีปัญหาที่จะไป แต่เพื่อนนี่สิบ่นกันระนาวว่าไกลมากกก ไปไม่ได้แน่ เราก็เริ่ม อ้าว!แล้วเราจะไปกะใครวะเนี่ย เพราะเพื่อนไปไม่ได้ทั้งนั้นเลย แล้วยิ่งเป็นวันที่ 9 ก.พ.ด้วย ซึ่งวันที่ 10 ก.พ. เราเองก็มีสอบป.โทที่จุฬา เลยทำให้พ่อกะแม่ไม่อยากให้ไป อยากให้เตรียมตัวสอบ จริงๆก็ได้โทรไปคุยกะน้องแล้วนิดนึง แต่ก็เห็นใจน้องๆนะ ว่าที่ที่จะดีและไม่แพงเกินไปมันหายาก ก็เลยทำใจว่า "ไม่ไปก็ได้วะ" สถานที่+วันไม่อำนวยซักอย่าง แต่น้องบางคนบอกว่ามันยังไม่finalนะอาจมีการเปลี่ยนแปลง เราก็มีความหวังขึ้นมา จนวันที่ 8 ก.พ.คุยกะเพื่อนในเอ็ม กำลังบ่นเรื่องบายเนียร์ ว่ากรูอดไปแล้วเรียบร้อย ก็มีข่าวมาบอกว่าน้องเค้าเปลี่ยนที่+เปลี่ยนวัน น้องเทคก็บอกมาในเอ็มว่าเปลี่ยนที่แล้วจริงๆเป็นการคอนเฟิร์มแถมโฆษณาใหญ่ว่าร้านน่ารักมากบรรยากาศดี โอ้ว ดีใจค่ะ ได้ไปแล้ว เพราะเป็นวันหลังสอบพอดี วันนั้นไม่ค่อยเห่อเลย ก็เตรียมหาชุดทันที 55555 คอนเซ็ปวาเลนไทน์ ขาว แดง ชมพู

    พอถึงวันงานก่อนไปก็ไปเดินตลาดนัดชอปปิ้งเล็กน้อยแล้วก็นั่งแท็กซี่ไป ร้านค่อนข้างลึกลับ เพราะไม่คิดว่าจะมีร้านแบบนั้นอยู่ในซอยที่เข้าไป พอเห็นร้านก็ชอบนะร้านน่ารักดี บรรยากาศก็โอเลย ร้าน JazzMahal เข้ากะคอนเซ็ปวันแห่งความรักมากๆ ถึงเราจะเห็นแก่กินไปบ้างเพราะรู้สึกว่าอาหารน้อยไปนิดแต่ไม่ใช่ประเด็น กิจกรรมก็โอนะ ชอบช่วง ไฟเขียวไฟแดง ดูมีความคิดแปลกใหม่ดี เพราะไม่เคยเจอ ถึงอยู่ไม่จบงานพ่อก็มารับซะก่อน แต่ก็รู้สึกดีที่งานมันโอเค เพื่อนๆที่อยู่ก็บอกว่าจบได้สวย ทำให้เรารู้สึกว่าน้องๆเองก็อยากทำงานให้ดีเหมือนกัน ถึงจะเก็บค่าเข้าสำหรับพี่บัณฑิตและคนนอกแพงไปหน่อย(พี่เค้าบ่นมา)แต่ก็โอนะเข้าใจว่าค่าที่ก็หลายอยู่ ขอขอบใจน้องๆทุกคนแทนพี่ๆคนอื่นด้วยนะ ไม่ว่าน้องๆจะทำงานนี้เพื่อใคร แต่ทุกงานที่เราคือการแสดงถึงSpriritของตัวน้องๆเองนะจ้ะ ประทับใจจ้า *-*

  

        จากที่ได้ไปรับน้องที่ประจวบคราวนี้ก็ได้เห็นอะไรหลายอย่างในเทคโนที่เปลี่ยนแปลงไป อาจเป็นเพราะเราเองไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมตั้งแต่พ้นปี 2 ขึ้นมา แต่อย่างนึงที่เห็นได้ชัดคือ วันรับน้องที่ทุกๆปีจะต้องจัดในช่วงเทอมแรกประมาณว่าจัดให้เร็วที่สุดเท่าทีจะทำได้เพื่อให้น้องๆยังรู้สึกว่าชั้นเป็นเฟรชชี่ และวันเป็นวันเสาร์อาทิตที่จะให้พี่บัณฑิตที่มีงานทำได้เข้ามาทำกิจกรรมกับน้องเพื่อสร้าง Contract ไว้เผื่อว่าในอนาคตจะได้พึ่งพาพี่ๆได้ ตั้งแต่ปีที่แล้วที่จัดไประยอง ระบบการจัดรับน้องก็เปลี่ยนไป จนมาถึงปีนี้ ทำให้พี่ๆว่าจะปีไหนหรือพี่บัณฑิตไม่สามารถไปรับน้องได้ด้วยเหตุผลที่ว่า"มันจัดวันธรรมดา" ลองคิดดูว่าการที่เราเป็นเรียนจบแล้วจะได้กับมาพบเจอบรรยากาศรับน้องจะมาได้อีกซักกี่ครั้งกัน แต่พี่ๆทุกคนไม่ได้โกรธ หรือโทษน้อง แต่กลับโทษตัวเองที่ไม่สามารถสร้างความรู้สึกให้น้องเห็นความสำคัญตรงจุดนี้ได้ ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

 

        เรื่องวันก็เรื่องนึงเรื่องงานก็อีกเรื่องนึง จากที่ได้ไปร่วมกิจกรรมในงานรับน้องครั้งนี้ ก็พบปัญหามากมายซึ่งปัญหาพวกนี้ไม่ใช้เรื่องหนักหนาสากันอะไร ถ้าน้องรู้จักจัดการกับมันไม่ว่าจะเรื่องที่พัก อาหารการกิน กิจกรรม และการจัดสรรค์เวลา ขอพูดเรื่องเวลาก่อน เราได้อ่านกำหนดการของน้องก่อนแล้วส่วนนึง แต่ก็คิดเสมอว่าน้องจะต้องมาบอกเวลานัดหมายอีกทีซึ่งก็เปล่า ทำให้เวลาค่อยข้างงง แต่นี้เป็นเรื่องเล็ก ต่อมาอาหารการกิน ไม่ได้บอกว่าไม่พอ เพราะเราเข้าใจในเรื่องงบประมาณ เรื่องกิจกรรมน้องทำได้โอเพราะเรื่องนี้เราไม่ค่อยถนัดเลยไม่อยากวิจารณ์ เอาเป็นว่ากิจกรรมปี 4 กร่อยก้าบ อิอิ ออกตัวก่อนเลยว่า เราสันไม่เป็นจริงๆ ดีที่ได้พี่บัณฑิตมาช่วย เอาตัวรอดไปได้ การแสดงปี 4 จะว่ามีก็ได้ไม่มีก็ได้ (ต้องขอโทษหนูกะปอมด้วยนะ)แล้วเรื่องที่อยากจะพูดมากที่สุด เรื่องที่พักที่ไม่พอ จะว่าไม่พอไม่ได้ ต้องบอกว่ามันไม่ลงตัว ที่บอกว่าอยากพูดเรื่องไม่ใช่ยังโกรธอยู่หรอกนะ แต่ตกใจ และแปลกใจกับการจัดลำดับความสำคัญของน้องว่าเป็นไปได้ถึงเพียงนี้

 

        ขอท้าวความกลับไปจากคำบอกเล่าของรุ่นพี่หลายรุ่นว่าการจัดรับน้องสิ่งที่คนจัดต้องให้ความสำคัญที่สุด ไม่ใช่แต่ปีใดปีนึงแต่เป็นทุกคนที่เข้าร่วมงาน แต่ด้วยความเป็นน้องก็จะต้องควรอำนวยความสะดวกให้พี่ๆทุกคนอย่างทั่วถึงและเท่าเทียม ทุกๆปีที่ผ่านมาของการจัดรับน้องนั้นพี่บัณฑิตต้องได้รับความสะดวกสบาย เพื่อเป็นการแสดงศักยภาพในการทำงานว่าเราจัดสรรค์ทุกสิ่งทุกอย่างได้ดี ไม่ให้พี่เค้าไปบ่นว่าได้ในภายหลัง ส่วนพี่ปี 4 งานรับน้องก็ถือว่าเป็นงานสุดท้ายก่อนไปฝึกงานและโอกาสที่น้องๆจะได้เจอปี 4 ก็มีน้อยลง ฉนั้นการให้ความสำคัญกับปี 4 ก็ต้องพอกันกับพี่บัณฑิตสิ่งที่พูดมานี่ไม่ได้คิดเองเออเองแต่เป็นสิ่งที่พี่ๆค่อยย้ำเตือนเสมอตอนที่เราอยู่ปี 2 เป็นคนจัดรับน้องและเราก็ทำเช่นนั้นตลอดมา แต่สิ่งที่ปี 4 เจอในงานรับน้องครั้งนี้ทำให้เราน้อยใจว่าการไปแค่ 6 คนและเป็น 4 คนทีไม่ได้กินเหล้าจะให้ความรู้สึกเป็นภาระของน้องๆขนาดนี้ ทำให้ปี 2 ต้องวุ่นวายปี 3 ไม่พอใจเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในการรับน้องครั้งไหนๆที่เราเคยรับรู้มา

 

       บายศรีถือเป็นพิธีที่ศักสิทธิ์เป็นการเชื่อมความสัมพันธ์และสร้างความรู้สึกที่ดีให้ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง ปี 1 จะต้องได้รับการผูกข้อมือจากพี่ทุกคนอยู่แล้วเป็น ไฟลท์บังคับ แต่ปี 2-3 ไม่มีการบังคับโดยเฉพาะปี 2 เรามีพี่เยอะแยะสิ่งที่ควรเป็นคือเราควรจะให้พี่ทุกคนในที่นั้นผูกข้อมือให้เราหรืออย่างน้อยๆ พี่บัณฑิตทุกคนก็ยังดี บรรยากาศจะได้อบอุ่นให้น้องปี 1 ได้รู้สึกว่าเราเป็นครอบครัวกันจริงๆ

 

       เรื่องที่อยากจะฝากถึงปี 1 ปีนี้ ในงานบายศรีได้บอกกับน้องๆแล้วว่าปีหน้าอย่าจัดรับน้องวันธรรมดา และขอให้จัดเร็วกว่านี้ ขอให้น้องมองวิธีการทำงานของพี่ๆ แล้วนำสิ่งที่ดีไปใช้ และปรังปรุงในสิ่งที่ขาดตกกับคำพูดที่พี่บอกกับน้องๆที่ริมหาดในคืนบายศรีว่า "คนเก่งเรียนรู้จากการกระทำของตนเอง แต่คนฉลาดเรียนรู้จากการกระทำของคนอื่น" น้องอยากเป็นแบบไหน พี่เชื่อว่าถ้าให้ปี 2 จัดรับน้องอีกครั้งจะต้องเก่งขึ้นและไม่มีปัญหาอย่างนี้แน่นอน

 

       สิ่งที่พูดนั้นก็ได้พูดกับน้องไปบ้างแล้วแต่บางเรื่องก็ยัง แต่ที่พูดมาทั้งหมดเป็นแค่ส่วนหนึ่งของงานทั้งหมด ในส่วนที่มันดีก็มีอยู่ไม่น้อย อยากให้คนที่อ่านได้พูดคุยกับคนอื่นที่มีแง่มุมที่ต่างออกไปด้วยนะจ้ะ เดี๋ยวเค้าจะหาว่าฟังความข้างเดียว